Lidhja Demokratike e Kosovës po kalon një nga periudhat më të vështira të saj që nga paslufta. Partia e themeluar në vitin 1989 nga presidenti historik Ibrahim Rugova vazhdon të përballet me një krizë identiteti dhe lidershipi, ndërsa rezultatet zgjedhore të viteve të fundit kanë thelluar pakënaqësitë brenda saj. Ajo që dikur ishte forca dominuese politike në Kosovë, tash e më shumë se dy dekada nuk ka arritur të dalë partia e parë në zgjedhjet parlamentare. Në fakt, që nga zgjedhjet e vitit 2004, LDK-ja nuk ka fituar asnjëherë zgjedhjet nacionale, ndërsa në tri proceset e fundit zgjedhore është renditur sërish në vendin e tretë.
Shifrat flasin qartë. Më 9 shkurt 2025, LDK-ja mori 171 mijë e 357 vota. Në zgjedhjet e 28 dhjetorit 2025 rezultati ra në 126 mijë e 163 vota, ndërsa në zgjedhjet e 7 qershorit 2026 partia arriti 135 mijë e 567 vota. Edhe pse pati një rikuperim të lehtë krahasuar me zgjedhjet e dhjetorit, LDK-ja mbeti sërish e treta dhe larg synimit për t’u paraqitur si alternativë qeverisëse ndaj Lëvizjes Vetëvendosje.
Pikërisht këto rezultate po e vendosin në pikëpyetje lidershipin e Lumir Abdixhikut. Kritikat nuk po vijnë më vetëm nga kundërshtarët politikë, por nga vetë strukturat e partisë. Degët e Pejës dhe Lipjanit kanë kërkuar publikisht dorëheqjen e tij, duke argumentuar se përgjegjësia politike për rezultatin duhet të bartet nga udhëheqja qendrore. Në reagimet e tyre nuk ka pasur sulme personale, por kërkesa për reflektim, llogaridhënie dhe hapje të një procesi reformimi brenda partisë.
Përgjigjja e Abdixhikut, megjithatë, nuk ishte ajo që shumë prisnin nga një lider që përballet me tri humbje të njëpasnjëshme zgjedhore. Në vend të reflektimit publik, ai reagoi ashpër ndaj degëve kritike, duke i akuzuar për sabotim dhe projekte që sipas tij nuk i shërbejnë LDK-së. Ai shkoi edhe më tej duke kërkuar dorëheqjet e kryetarëve të degëve të Pejës dhe Lipjanit, duke argumentuar se rezultatet në komunat ku LDK-ja qeveris janë të papranueshme.
Ky reagim ka hapur debat të madh brenda partisë. Për shumë anëtarë dhe mbështetës të LDK-së, problemi nuk mund të reduktohet vetëm te degët lokale. Nëse një parti humb tri palë zgjedhje radhazi në nivel nacional, atëherë përgjegjësia kryesore bie mbi lidershipin qendror. Kjo është pikërisht ajo që theksoi edhe deputetja Hykmete Bajrami, njëra nga figurat më të votuara të LDK-së. Ajo rikujtoi se kishte kërkuar dorëheqjen e Abdixhikut që në janar, duke argumentuar se standardi politik duhet të jetë i njëjtë për të gjithë dhe se kush humb zgjedhjet duhet të marrë përgjegjësi.
Ironia që po evidentojnë shumë zëra brenda LDK-së lidhet me një deklaratë të vetë Abdixhikut në emisionin “Opinion” të Blendi Fevziut, ku ai kishte thënë qartë: “Kush humb thellë dorëhiqet.” Sot, pas tri proceseve zgjedhore të humbura dhe me partinë që vazhdon të mbetet në vendin e tretë, kundërshtarët e tij brenda partisë po e përdorin këtë deklaratë si argument se standardi që ai ka kërkuar nga të tjerët duhet të vlejë edhe për të.
Një tjetër element që ka shtuar zhgënjimin në një pjesë të elektoratit të LDK-së është fakti se partisë iu bashkua edhe presidentja Vjosa Osmani si bartëse liste. Përkrahësit e Abdixhikut kishin shpresuar se prezenca e Osmanit do të sillte energji të re dhe do të ndikonte ndjeshëm në rezultat. Megjithatë, zgjedhjet nuk prodhuan efektin e pritur. LDK-ja nuk arriti të dalë nga vendi i tretë dhe nuk u afrua me rezultatin e partive kryesore rivale.
Në këtë situatë, debati i brendshëm nuk është më vetëm për një rezultat zgjedhor, por për drejtimin strategjik të partisë. Kritikët e Abdixhikut argumentojnë se ai nuk ka arritur ta ndërtojë LDK-në si alternativë bindëse opozitare. Sipas tyre, partia ka munguar në debatet kryesore politike, nuk ka pasur qëndrime të forta dhe të vazhdueshme ndaj zhvillimeve kryesore në vend dhe shpesh është perceptuar si reaktive, e jo si forcë që imponon agjendën politike.
Nga ana tjetër, mbështetësit e tij argumentojnë se LDK-ja ishte në gjendje shumë më të rëndë kur ai mori drejtimin e partisë dhe se rezultati aktual, megjithëse larg pritjeve, është më i mirë sesa periudha kur partia kishte rënë në nivel historik. Ata besojnë se ndryshimi i liderit në këtë moment do të krijonte një krizë edhe më të madhe dhe do të rrezikonte përçarje të reja.
Megjithatë, realiteti politik mbetet i vështirë për t’u anashkaluar. Në futboll, trajnerët gjykohen nga rezultatet. Kur një ekip nuk fiton trofe për disa sezone radhazi, përgjegjësia zakonisht bie mbi drejtuesin teknik. Në politikë, logjika është e ngjashme. Një lider mund të ketë vullnet, energji dhe synime të mira, por në fund matet nga aftësia për të fituar besimin e qytetarëve dhe për ta shndërruar partinë në alternativë fituese.
Postimi i dytë i Abdixhikut, ku ai kërkoi durim dhe tha se “në jetë duhet pasur vullnet dhe durim; të mirat vijnë pastaj”, tregon se ai nuk ka ndërmend të largohet dhe se beson ende në projektin e tij politik. Por pyetja që po shtrohet gjithnjë e më shpesh brenda LDK-së është nëse problemi qëndron te koha apo te kapaciteti politik për ta çuar partinë më tej. Pas tri humbjeve radhazi, një pjesë e konsiderueshme e anëtarësisë duket se beson se problemi nuk është mungesa e durimit, por mungesa e rezultateve.
Për herë të parë pas shumë vitesh, debati në LDK nuk po zhvillohet vetëm mes grupeve të ndryshme të partisë, por po përqendrohet drejtpërdrejt te legjitimiteti politik i kryetarit. Dhe sa më shumë që Abdixhiku refuzon të diskutojë mundësinë e dorëheqjes, aq më shumë rrezikon që çështja të mos jetë më rezultati i zgjedhjeve, por vetë mënyra se si ai po e menaxhon humbjen. Për një parti që historikisht është identifikuar me kulturën institucionale dhe standardet demokratike, kjo mund të jetë sfida më e madhe që e pret në muajt në vazhdim./Infosot
