Nuk e kam ndier vetën mirë kur mësova se në listën e të refuzuarve për statusin e veteranit të luftës së UÇK-së gjendet edhe emri im, i 66-ti me radhë, shprehet Nazmi Kelmendi nga Prizreni, i cili sot rron në Freiburg të Gjermanisë. Ankohet përse i hynë në hak.
Rrëfimi i tij për “Zërin” është prekës, është një akuzë që i drejtohet atyre që e kanë fatin “në dorë” të luftëtarëve.Ai flet për historinë e luftës, duke shtuar se nuk kërkon mëshirë nga askush për t’i njohur një të drejte që i takon. Se ishte luftëtar i ka provat e faktet, dëshmitë. Dëshmi janë njerëzit, bashkëluftëtarët e tij.
Në kohën kur Kosova digjej flakë, ai la jetën luksoze në Gjermani, iu bashkëngjit UÇK-së. Tregon se me vullnetarët e tjerë janë nisur prej Shtutgardit drejt Shqipërisë. Në Burrel i kanë bërë stërvitjet ushtarake, pastaj kanë vajtur në Kosovë. I kujtohen betejat në Koshare e Pashtrik, lufta e ashpër që e bën bashkëluftëtarët e tij. Në luftë erdhi për t’i dalë zot Kosovës.
Nuk është marrë me politikë, nuk i ka interesuar se filani e fisteku janë të “Lëvizjes”, apo të FARK-ut. Bashkëluftëtarët e tij i kanë dhënë nofkën, e kanë quajtur Komandanti “i Trentë”.
Komandant i tij, i Brigadës 128, ishte Ruzhdi Saramati, ndërkaq ai i Brigadës 138 “Agim Ramadani”, Rrustem Berisha. Ky i fundit e di për transferimin që i është bërë në Pashtrik. Me të ka pasur një dialog të “nxehtë” rreth kryerjes së një operacioni luftarak. Këtë që po them nuk është përrallë, por realitet, shton bashkëbiseduesi. Zotërinjtë Saramati e Berisha sot janë gjallë, pyetni ata kush ka qenë Komandanti “i Trentë”? – thotë Nazmi Kelmendi. Provuam të marrim opinionin nga Rrustem Berisha, por ky nuk e hapi telefonin.
Nazmiu paraqet biografinë e tij. Bën një vërejtje të vockël. Në dokumente atëbotë mbiemrit të tij i mungonte shkronja “d”, ishte i shënuar si Kelmeni. Thotë se ka lindur në Kaçanik më 1961. Në atë kohë babai i tij, Shabani, ka punuar si punëtor krahu në hekurudhë, pastaj në Gjilan – në dy fabrika, në atë të Duhanit dhe të Tekstilit.
Është babë i dy fëmijëve, Dianës dhe Sandrës. Vendbanimin e fundit e kishte në Prizren, lagjen “Tusus”. Nga pasojat e luftës sot është i sëmurë, është pacient i spitaleve në Gjermani. Ndonëse ka statusin e socialit, nuk ka synim të përfitojë nga lufta, por të ketë dëshminë se është veteran i luftës së UÇK-së. Kaq i mjafton, jo më shumë. Shpreh habinë: “Mua më lanë me gishta në gojë… Ka shumë prej atyre që s’e kanë parë luftën me sy, e gëzojnë statusin e luftëtarit. Unë që kam luftue, nuk e gëzoj këtë status. Turp! Kjo është gjynah prej Zotit. Përse ndodhin këto padrejtësi?, reagon Nazmi Kelmendi.
Faksimilja e listës së Zonës Operative të Pashtrikut për të refuzuarit, ku gjendet edhe emri i Nazmiut, i 66-ti me radhë.
