Enver Ramadani, nga Stublina e Gjilanit, tani do t`i kishte 43 vjet, po të ishte ende në jetë. Me siguri do të kishte edhe familjen e tij, si shumë bashkëmoshatarë të tij. Por, tani ai është vetëm një emër kujtimi mbi një gur varri dhe në zemrat e familjarëve të tij, që nuk e harrojnë asnjëherë.
Dhembja rikthehet edhe më e fortë, në çdo mars që vjen, sepse ky është muaji kur ai u detyrua ta ndërpres jetën në moshën 17-vjeçare, në vitin 1990.
Vdekja e tij ishte konstruktuar nga UDB-ja serbe, e cila e kishte trajtuar aq keq një të mitur, sa ai nuk arriti ta bindë më veten për të vazhduar jetën. Faji i tij ishte se kishte marrë pjesë në protestat e rinisë shkollore, duke ngritur dy gishtërinj përpara policisë serbe, e cila me automatikë e tanke ishte vërsulur mbi rininë shqiptare, në të gjitha anët, për të shuar vullnetin e tyre për liri. Për këtë arsye, atij iu mohua e drejta e jetës, nga një pushtet që shqiptarët i shihte armiq të tij të përjetshëm, pavarësisht moshës që kishin.
Enveri u bashkua me rininë shkollore, përkrah Reshat Ymerit, i cili u vra afër tij, ndërsa u plagosën shumë të tjerë. Enveri bie në sytë e policisë, të cilët më vonë e arrestojnë para shtëpisë, në prani të motrës. Në stacionin policor, u nënshtrohet “formaliteteve” më barbare të përvuajtjeve.
Ndaj tij është përdorë prej elektroshokut e deri te metodat më çnjerëzore për dëmtimin e organeve gjenitale – kastrim, për t`i thënë se “nuk do të lindësh më fëmijë shqiptar”. Kur e kishin dërguar në gjykatë, policia i kishin thënë se do ta merrnin prapë. Me të kthyer në shtëpi, pasi një gjykatës shqiptar kishte marrë guximin ta lironte, ai ishte mbyllur në dhomë dhe nuk komunikonte me askënd. Shokëve u kishte treguar për atë që kishte përjetuar në polici.
Në atë gjendje që ishte, e kishte të vështirë t`i kthehej jetës normale. Jeta e tij ishte vrarë tashmë në zyrat e UDB-së në Gjilan.
Asokohe kishte ende punëtorë shqiptarë në polici, por ata nuk pyeteshin më për asgjë dhe as nuk përfshiheshin në procedurat e marrjes në pyetje të demonstruesve. Serbët, gjithçka kishin marrë në duar e tyre.
Punëtorët shqiptarë të sigurimit janë dëshmitarë të asaj që kanë mundur të shohin, ose dëgjojnë nga dhomat e sigurimit serb. Tregojnë se Enveri ishte torturuar tmerrësisht nga inspektorët serbë, të cilët ishin treguar tepër sadistë ndaj një fëmije që sapo kishte mbushur 17-vjeç. Enveri nuk kishte çfarë të bënte tjetër për të kundërshtuar këtë dhunë.
Në shenjë revolte ndaj gjithë asaj egërsie që kishte përjetuar në lokalet e UDB-së, kishte vendosur të flijojë jetën e tij. Ai ishte torturuar në mënyrë shtazarake, shkruan Kosova Sot.
