Një pjesëtar i Policisë së Kosovës nga Vushtrria, Burim Bunjaku, ka ndarë një rrëfim prekës nga përvoja e tij dhe në uniformë, duke treguar se ndonjëherë detyra e policit shkon përtej ligjit dhe rregullave.
Ai tregon se gjatë një kontrolli rutinë në trafik, kishte ndaluar një veturë që po lëvizte me shpejtësi tej normave të lejuara. Teksa po përgatitej të shqiptonte gjobën për kundërvajtje, iu afrua ngadalë dritares së shoferit.
Por ajo që pa, e ndryshoi tërësisht situatën.
“Nuk kishte erë alkooli, as sjellje të papërgjegjshme. Duart e burrit po dridheshin mbi timon, ndërsa sytë i kishte të mbushur me lot”, rrëfen polici.
Me zë të thyer, shoferi i kishte treguar se vajza e tij ndodhej në spitalin e fëmijëve dhe se kimioterapia nuk kishte funksionuar. Telefonata që kishte marrë pak çaste më parë i kishte dhënë lajmin e rëndë: duhej të nxitonte menjëherë.
“E pashë në sy dhe kuptova se nuk kishte asnjë gënjeshtër në atë shikim. Ishte vetëm një baba që po luftonte me kohën”, shkruan Bunjaku.
Në atë moment, polici vendosi të mos vazhdonte me procedurat e zakonshme. Ai mbylli bllokun e gjobave, ndezi dritat rotative dhe sirenën, duke i hapur rrugën drejt spitalit.
“Pastruam kryqëzimet dhe ndaluam makinat anash. Një rrugë që zakonisht zgjat tridhjetë minuta, e përshkuam për pesëmbëdhjetë”, kujton ai.
Sapo mbërritën para spitalit, babai doli me vrap nga makina dhe hyri brenda pa kthyer kokën pas. Polici mbeti në parking, duke pritur në heshtje.
Pas rreth një ore, burri u kthye me hapa të rëndë dhe me fytyrën e mbuluar nga dhimbja.
“Isha në gjendje t’ia mbaja dorën deri në frymën e fundit”, i kishte thënë ai policit, para se të shembej në krahët e tij.
