Ministri i Integrimeve Evropiane Bekim Çollaku, në një shkrim ekskluziv për gazetën “New Europe”, të titulluar “Të kërkosh kuptimin e wanderlust’it në Kosovë”, i bën një analizë raporteve të Kosovës me Bashkimin Evropian, me theks mbi zhvillimet rreth liberalizimit të vizave për qytetarët e vendit.
Ministri, mes tjerash, përkujton se Kosovës, së bashku me pjesën tjetër të rajonit, i është premtuar integrimi evropian që në vitin 2000.
Shkrimi i plotë i Çollakut:
Fjala gjermane “Wanderlust” – përkthehet përafërsisht si “një dëshirë e madhe për të udhëtuar”
Shumica e gjuhëve tjera nuk kanë një fjalë ekuivalente për ta përkthyer këtë fjalë nga gjermanishtja. Në Kosovë, jo vetëm që mund të mos përkthehet si një fjalë e vetme, por është duke u bërë e vështirë për ta përkthyer fare kuptimin e saj. Pyes veten nëse pas dekadave të politikave kufizuese të vizave, a është mundur që dikush të ndjen “wanderlust” në Kosovë, dhe sidomos një wanderlust që do të përfshinte vendet e BE’së.
Nëse po, hapat e parë drejt përmbushjes së dëshirës për udhëtim përfshijnë plotësimin e një aplikacioni për vizë dhe sigurimin e dokumenteve të mjaftueshme mbështetëse për të mbuluar dyshemenë e një dhome të një madhësie mbi mesatare. Procesi nuk përfundon me kaq. Duhet shtuar edhe humbjen e disa ditëve të punës për të dorëzuar ato dokumente dhe duke dhënë intervista për zyrtarët konsullorë në ambasada të ndryshme të vendeve anëtare të BE-së, disa prej të cilave janë të vendosura edhe në vendet fqinje.
Në fund të luftës në vitin 1999, ne u çliruam. Nëse dikush do të më thoshte se pas gjashtëmbëdhjetë vjetëve qytetarët e Kosovës nuk do të mund të udhëtojnë lirshëm në vendet e BE-së, unë do të kisha vënë në pikëpyetje nëse kanë një mendje të shëndoshë. Në vitin 2008, pasi ne shpallëm pavarësinë, mirëpritëm vendosjen Misionit të Sundimit të Ligjit, misionit më të madh të BE-së të vendosur ndonjëherë me kompetenca ekzekutive. Por ja ku jemi, në fund të vitit 2015 dhe ende po e kërkojmë të njëjtën gjë.
Kosovës, së bashku me pjesën tjetër të rajonit, i është ofruar premtimi për integrim evropian në fillim të viteve 2000. Këtë vit ne arritëm të nënshkruajmë Marrëveshjen e Stabilizim Asociimit me BE-në, pavarësisht se pesë shtete anëtare ende nuk e kanë njohur Kosovën. Kjo është bërë duke u bazuar në një agjendë të reformave të brendshme. Ne gjithashtu morëm një sërë vendimesh shumë të vështira, duke përfshirë ngritjen e një gjykate të specializuar për të hetuar krimet e dyshuara të luftës dhe zbatuar marrëveshje të reja në funksion të normalizimit të marrëdhënieve me Serbinë.
Nënshkrimi i MSA ishte një moment historik për procesin e integrimit të Kosovës në BE, por që procesi me të vërtetë të jetë i prekshëm, qytetarët e vendit duhet të sigurohen se perspektiva e anëtarësimit është reale.
Pavarësisht që kemi një shoqëri që është jashtëzakonisht mbështetëse ndaj integrimit evropian, shumë shpesh po takoj njerëz të rinj të cilët më pyesin se si ne mund të flasim për të ardhmen e tyre evropiane, kur ata nuk mund edhe të udhëtojnë dhe të shohin BE-në.
Prej shumë viteve shokët e tyre nga rajoni mund të udhëtojnë lirisht, dhe unë nuk mund të fajësoj ata.
Pra, çfarë dhe pse është duke marrë kaq shumë kohë për Kosovën?
Një arsye është se pavarësisht nga qëllimi i Kosovës që të fillojë më herët, ne morëm udhërrëfyesin për liberalizimin e vizave nga Komisioni Evropian në vitin 2012, katër vite pas vendeve tjera të rajonit, dhe me dyfish më shumë kritere. Një listë e gjatë e shpjegimeve janë dhënë se pse kriteret u zgjeruan.
Për të shkurtuar një histori të gjatë, ne nuk jemi dekurajuar dhe kemi rënë dakord që me përkushtim të adresojmë çdo kriter, sepse kemi besuar se reformat do të ishin të mira për vendin tonë dhe përfundimisht do të arrijmë përmbushjen e dëshirës së qytetarëve tanë që të udhëtojnë lirisht dhe pa viza.
